Gjatë regjimit diktatorial të Enver Hoxhës shumë persona u vranë në vendin tonë pa pasur as më të voglin faj.
E tillë është edhe historia e një gruaje, e cila u vra sepse nuk donte Hoxhën.
Ajo u pushkatua pa gjyq bashkë me 22 intelektual të tjerë të kohës.
Në respekt të saj 22 burrat nuk u rreshtuan në rresht, por ata u mblodhën në një rreth, për ta mbrojtur.
Për këtë gjë ka shkruar edhe shkrimtari Ylljet Aliçka. Në një fragment të romanit të tij “Metamorfoza e një kryeqyteti”, shkruhet:
“Duke e mbrojtur me trupat e tyre atë grua, i vetmi faj i të cilës kishte qenë refuzimi i dashurisë së Udhëheqësit në të ritë e saj dhe ca më pas, mos përqafimi i idealit të vetë Udhëheqësit. Ndonëse e shpëtuan nga breshëria e plumbave, qëlloi që ashtu të lidhur me një tel të përbashkët me të gjithë të pushkatuarit, këta e tërhoqën pas vetes, për së gjalli, në gropën e përbashkët, hapur paraprakisht nga ata vetë. Si rrjedhojë, fshatarët e atyre zonave u lemerisën tek dëgjonin ca rënkime dalë nga thellësia e tokës, për aq kohë sa i duhej një qenieje njerëzore të japë shpirt, mbuluar me dhe e bërë njësh me trupat e vdekur të 22 bashkëvuajtësve të saj.’’
