Gazetari grek Tassos Moschonas ka shkruar një artikull ku ka bërë një analizë të historisë së Shqipërisë duke dashur të gjejë përgjigjën e pyetjes se përse në Shqipëri ka kaq shume bunkerë.
Ekzistencën e buknerëve, ai e lidh me periudhën e komunizimit në Shqipëri dhe me paranojën e diktatorit Enver Hoxha lidhur me pushtimin e vendit nga “armiqtë” e kohës, pjesë e të cilëve ishte edhe Greqia. Gazetari pohon se pas një studimi numri i saktë i bunkerëve nuk mund të përllogaritet por janë përafërsisht 750.000 bunkerë që në atë kohë përllogaritej një bunker për katër banorë.
Pjesë nga Artikulli;
Vdekja e Stalinit në 1953 ishte një pikë kthese për vendin. Duke parë Sekretarin e Përgjithshëm të Përgjithshëm të BRSS, Nikita Hrushov, të ndiqte një politikë të “apostalizimit”, diktatori Enver Hoxha filloi të distancohej nga Bashkimi Sovjetik. Pikërisht në atë kohë filloi që të gjente armiq kudo. Në vetë Bashkimin Sovjektiv, në Jugosllavinë fqinje, tek NATO-n e sapoformuar, madje edhe në vendin tonë (me arsyetimin se Greqia do të përpiqej të rifitonte territorin në Epirin e Veriut). Hap pas hapi, Hoxha ndërtoi një regjim terrori, përqendruar te Sigurimi (Policia Sekrete), dhe i bindi njerëzit që pushtimi i huaj dhe katastrofa bërthamore ishin afër. Ekzekutimet dhe spiunazhi ishin të zakonshme dhe që nga mosha 12 vjeç studentët trajnoheshin çdo ditë për përdorimin e armëve. Megjithatë, pas Pranverës së Pragës në 1968, gota u derdh.
Hoxha paranojak vendosi të ndërmerrte një masë drastike. Ndërtimi i qindra mijëra bunkerëve, 25 deri 27 për të qenë të saktë për kilometër katror, në mënyrë që çdo qytetar shqiptar të mund të mbronte atdheun në rast sulmi. Mijëra punëtorë punonin ditë e natë në fabrika për gati 20 vjet (1967-1986) për të ndërtuar një numër të pallogaritshëm bunkerësh prej betoni që do të instaloheshin në të gjithë territorin shqiptar. Numri i saktë i bunkerëve nuk mund të llogaritet. Flitet se mund të jenë ndërtuar 150,000 deri 750,000, të tillë. Popullsia shqiptare arriti në 2.7 milion në atë kohë, dhe kishte një bunker për katër banorë.
Në fund, natyrisht, rezultoi se ato nuk ishin të dobishme. Asnjë popull nuk kërkonte të pushtonte Shqipërinë, por edhe po të donin, automatikët e bërë vetë nuk mund të ndalonin një ushtri apo flotë të mirëorganizuar. Pasoja e tyre e vetme praktike ishte thithja e buxhetit të shtetit dhe degradimi i nevojave vërtet urgjente të vendit. Pas rënies së regjimit lindi një pyetje kryesore: çfarë do të bëhet me bunkerët dhe cila duhet të jetë marrëdhënia e Shqipërisë moderne me një simbol të një epoke që aq shumë dëshiron ta lërë pas? Ka shumë përgjigje për këtë pyetje. Bunkerët janë në pronësi të Ministrisë së Mbrojtjes të Shqipërisë dhe duhet të licencohen për të qenë në pronësi private. Realiteti, natyrisht, është se në shumicën e rasteve, ky ligj nuk u zbatua. Brezi i ri i Shqipërisë, pasi nuk ka jetuar nën regjimin e ashpër, vendosi të riciklojë bunkerët duke i kthyer në një atraksion.
