Ajbige dhe zotëri Bali ndodhen në anije, rrugës për Kríme. Ato bisedojnë dashurinë e tyre të pafat dhe kohën në të cilën jetojnë, duke qenë thuajse të pamundur të ndryshojnë fatin e tyre. Në dritare, ato vërejnë që po u afrohet një anije tjetër, më e vogël, e ardhur nga sarajet. Të çuditur présin një shpjegim logjik për ardhjen, por personat e dërguar nuk kanë asnjë informacion më shumë përveçse duhet t’i dërgojnë në sarajet e Sulltan Sulejmanit.
Ky i fundit, ndodhet në shtratin e dhomës së tij, tërësisht pa ndjenja dhe reaguar ndaj asnjë lloj veprimi të mjekut. Rreth kokës së tij ndodhet e gjithë familja, përveç Hyrremit e cila ende nuk e ka mësuar se çfarë i ka ngjarë atij. Ajo e mëson gjendjen e Sulejmanit dhe me zemër në dorë shkon pranë tij. Hyrremi, nëna Sulltaneshë, Mahidevrani, Ibrahimi dhe Mustafa kthejnë në mendjen e tyre gjithë kujtimet që kanë me Sulltanin, dhe lotojnë me lòt të sinqertë.
Përveç Mahidevranit; ajo fillon të mendojë menjëherë për postet. E veçuar me Mustafanë në një dhomë, ajo fillon t’i flasë të birit për fronin kryesor që i përket atij. Mustafasë nuk i besohet që nëna tij mendon dhe flet të tilla gjëra teksa Sulejmani është ende gjallë. Ai i thotë të frenojë mendimet pasi sytë i janë mbuluar me dëshirë për hàkmarrje. Sado që Mahidevran premton se do marrë hàk ndaj Hyrremit dhe fëmijëve të saj, Mustafa ia thekson mirë në mendje që ai jep edhe jetën për vëllezërit dhe motrën e tij.
Sakaq, nëna Sulltaneshë do i shpëtojë jetën Hyrremit. Kjo e fundit, duke qëndruar në këmbë në ballkonin e tarracës së Sulejmanit, përhumbet dhe nga lodhja është buzë vdékjes pasi rrezikon të bjerë. Nëna i kërkon të pushojë, të jetë në këmbë të paktën për fëmijët e saj, dhe Hyrrem ia vë veshin. Më pas, Nëna shkon pranë dhomës së Mahidevranit për t’i qëndruar edhe asaj pranë, por, përtej derës, bëhet dëshmitare e ambícies së Mahidevranit. Ajo e dëgjon teksa Mahidevran i thotë Gylshahut se tashmë ajo do drejtojë haremin, dhe nuk do e vërë në listë as Hyrremin, as Nënën.
