Ibrahimi me Nasuh Efendinë, Iskender Çelebinë dhe të tjerët, janë në përgatitje për lùftë. Gjatë diskutimit me Nasuhun në lídhje me Nigarin dhe Hatixhenë, Ibrahimi merr vendimin të nisen menjëherë për lùftë, ndonëse përgatitjet duan edhe një javë kohë. Ai dëshiron të vdésë në atë lùftë, duke mos menduar asgjë veçse të lëshojë veten, të mos dalë nga ajo fushë betejë dhe të mos kthehet kurrë më në saraje. Siç dihet, Ibrahim Pashai ka deklaruar se nuk është pénduar për asnjërën nga gjërat që ka bërë.
Nigari, me ndihmën e një Age që dërgon Ibrahimi, tenton të largojë Nigarin nga bùrgu në të cilën po mbàhet nga Hatixheja. Sapo dalin në bahçe, atyre u del përpara Sulltanesha dhe urdhëron të kthejnë mbràpsht Nigarin. Kjo e fundit, kësaj rràdhe zgjedh që t’i tregojë anën tjetër të saj. Ajo shprehet se ndonëse Hatixheja është vetë Sulltaneshë, Ibrahimi zgjodhi Nigarin, se e do atë dhe se çdo natë që ai nuk ka qenë në shtëpi, ka qenë sepse nuk mund të ndàhej nga Nigari.
Nga ana tjetër, Hyrremi kërkon me çdo kusht që të zhvendoset në dhomën e të ndjerës nënë Sulltaneshë, edhe pse Sulltani ka urdhëruar që dhoma të ngelet bosh, pasi i përket vetëm një nëne Sulltani, dhe për momentin nuk ka të tillë. Hyrremi sistemohet në dhomë, dhe i acàruar, Sulejmani shkon pranë saj dhe e urdhëron të largohet. Ajo sërish nuk pranon, dhe duke i dalë kundër, shkàkton një krízë të madhe në marrëdhënien e saj.
Një grup tjetër vajzah do vinë në hàremin e sarajeve të Sulltan Sulejmanit. Disa nga vajzat që u kthyen mràpsht, rikthehen falë ndihmës së Hyrremit. Ndër to, ndodhet Firuze, vajza që do shënojë emrin e saj në histori si femra e parë që arriti të hyjë në mes të Sulejmanit dhe Hyrremit. Kjo e fundit përjeton dhímbje shumë të madhe kur Sulejmani e réfuzon atë, duke mos e pranuar as në dhomë, dhe duke kërkuar t’i dërgojnë Firuzenë.
