Telekomandat e para për televizorin u zhvilluan nga firma amerikane Zenith Radio Corporation në vitet
’50. Ishin me tel, d.m.th. të lidhura me një kabllo ne aparaturen e televizorit. Rreth vitit 1955, në të njëjtën kompani, u zhvillua Flashmatic, një telekomandë pa tel që ishte i bazuar në një rreze drite të lëshuar nga pajisja dhe e mbledhur nga një fotocelule në TV.
Sidoqoftë, ajo kishte një disavantazh të rëndësishëm: rrezet e diellit direkte mund të aktivizonin pa dashje fotocelulen. Mberrijne ultratingujt. Hapi përpara u bë në vitin 1956 falë Robert Adler, gjithashtu nga Zenith, i cili krijoi një telekomandë që funksiononte me ultratinguj, i aftë të ndryshonte volumin dhe kanalin. Quhej Komanda Hapësinore Zenith.
Ky instrument ishte aq i përshtatshëm sa që shpikja i shtyu konsumatorët të blinin 30 mijë TV të rinj duke filluar nga viti 1958, kur u tregtua në një shkallë të gjerë. Dhe pak u shqetësuan se telekomanda bëri që çmimi të rritet me një të tretën. Adler dhe menaxheri i Zenith që punuan me të moren çmime të ndryshme për këtë risi.
Telekomandat para kishin vetëm 2,3 ose 4 butona me kontrolle shumë të thjeshta: ndiznin dhe fiknin TV, nderronin kanalin dhe rregullonin zërin. Telekomandat me ultratinguj u përdorën për më shumë se 25 vjet, derisa ato u zëvendësuan me ato infra të kuqe, të afta për të transmetuar komanda edhe më komplekse në TV.
