1 Maji njihet si Dita Ndërkombëtare e Punës. Ky manifestim lindi nga lufta e punëtorëve për të kërkuar dhe siguruar të drejtat, liritë dhe kushtet e punës e të jetesës.
Në Vlorë, edhe pse një qytet bregdetar dhe me resurse të shumta natyrore e turistike, papunësia është ulur këmbëkryq.
Prej orëve të para në mëngjes punëtorëte “krahut” i gjen në sheshin “Omonia” me shpresën e gjetjes së një pune ditore, por sikurse pranojnë edhe vete, punojnë një herë dhe qëndrojnë me muaj të tërë pa punë.
Ky është realiteti i shumë kryefamiljarëve në qytetin e Vlorës të cilët cdo ditë sfidojnë realitetin ,aty ku skamja flet me gjuhën e papunësisë.
50-60-vjeçarët e papunë në Vlorë, grupmoshë që mbush trishtueshëm rregullisht sheshin “Omonia”. Ata nuk kanë profesione të mirëfillta, përveç punëve të krahut.
Në shesh I mban vetëm shpresa se dita e sotme do t’u qëllojë me fat. Mjetet e punës I mbajnë gjithnjë me vete, mbështetur pas pemëve përgjatë rrugës. Në degët e të cilave varin çantat e vjetra ku mbajnë ushqimin dhe ujin.
Kjo eshte situata cdo dite ne ate qe quhet sheshi omonia . Në Zyrën Rajonale të Punësimit të Vlorës rezultojnë 11 mijë të papunë të përhershëm.
Numri rritet ndjeshëm po të mbahet parasysh se shumë nuk e deklarojnë papunësinë e tyre. Dhe grupmosha50-60 vjeç është ndër më të prekurat.
