Një grua siriane e moshës së mesme qëndronte në sediljen e pasagjerit të një makine. Me një shami krem mbi kokë, ajo ishte përkulur nga dritarja për të folur me një gazetar. Me dorën e majtë mbi gjoks dhe lot në sy, ajo shprehte emocionet e saj.
“Shumë nga familjarët e mi kanë humbur jetën gjatë sundimit të Assad-it, disa prej tyre në burgje,” tha ajo për BBC.
Momente dramatike në kufi
Kur mbërritëm, kishte një kaos makinash dhe mund të dëgjonim brohoritje. Dikush po valëviste një flamur rebel. Lajmi i natës se Damasku kishte rënë dhe presidenti sirian ishte larguar, kishte shtyrë sirianët në Liban të nxitonin drejt Masnaa, pika kufitare më e afërt me kryeqytetin.
Ndërsa rreth nesh mbizotëronte gëzimi, një burrë i gjatë po përpiqej të shkonte në drejtim të kundërt. Ai po qante.
“Më quajnë Husein,” tha ai, një mbështetës i Presidentit Bashar al-Assad. “Nuk e dimë çfarë do të ndodhë. Ata mund të na vrasin, është kaos. Askush nuk di asgjë të sigurt.”
Ai kishte marrë familjen me vete, por nuk kishte dokumentet për të kaluar në Liban.
Rrugët e hapura drejt Damaskut
Një orë më vonë, hymë në Siri. Rruga drejt Damaskut ishte plotësisht e hapur. Ndërsa afroheshim në kryeqytet, pamë shenja të një ushtrie në tërheqje – xhipa dhe tanke të braktisura, uniforma ushtarake të hedhura në rrugë.
Në Damask, rrugët ishin plot trafik, por dyqanet ishin mbyllur. Në Sheshin Umayyad, njerëzit ishin mbledhur të mbingarkuar nga emocionet pas përfundimit të më shumë se pesë dekadave të regjimit autoritar të familjes Assad. Burrat e armatosur qëllonin në ajër për të festuar, por pamë edhe një djalë të vogël të plagosur që u dërgua për ndihmë.
Një grua e moshuar qante, ndërsa një çift me katër fëmijë të vegjël ishin të mbushur me gëzim.
“Është një ndjenjë e papërshkrueshme. Pas kaq shumë viteve diktature, më në fund jemi të lirë,” tha burri. “Tani është momenti të ndërtojmë Sirinë më të madhe! Ftojmë motrat dhe vëllezërit tanë që kanë ikur, të kthehen. Zemrat dhe shtëpitë tona janë të hapura për ta.”
Një epokë e re me ankth të vjetër
Në rezidencën e Assad-it në Damask, tashmë kthyer në një atraksion turistik, njerëzit po nxirrnin mobilie dhe asgjë nuk mbetej e vlefshme.
“Kalimi i pushtetit duhet të ndodhë në mënyrë të rregullt,” tha Alaa Dadouch, një baba i tre fëmijëve. “Presidenti ynë duhej të kishte marrë masat e duhura për t’i dhënë kontrollin ushtrisë ose policisë derisa të vinte një qeveri e re.”
Dy ditë më parë, tha ai, do të kishte qenë e rrezikshme të quante Assad-in “egoist.” Por tani gjithçka kishte ndryshuar. “Mund të marrësh frymë, të ecësh lirisht dhe të shprehesh pa frikë. Shpresoj që ky ndryshim të jetë për mirë. Por kemi jetuar nën shpresa të rreme për 13 vite.”
Siria qëndron midis gëzimit dhe frikës, duke shpresuar për paqe, por duke u shqetësuar për kaosin.
