Si ikin ditët…
Ikin me ritmin e tyre hyjnor, rregullisht dhe tmerësisht preçiz…duke na i lënë ne tokësorëve numërimin e tyre herë ngarkuar me padurim hareje dhe herë me ankth dhimbjeje. Ditë pas dite, u bënë dyzet…
Ishim mësuar, në të perditëshmet tona, të takoheshim, të përshëndeteshim qoftë edhe me një telefon , të komunikonim, të diskutonim, të debatonim edhe seriozisht, pastaj po seriozisht të qeshnim, të gëzonim dhe argëtoheshim duke u imponuar mjeshtërisht prej tij që edhe stresin dhe hallet më të rëndësishme ti kalonim buzagaz.
Ishim mësuar deri diku edhe me mungesat e përkohëshme, krijuar nga lëvizjet e shpeshta të tij nëpër botë , pasi punët dhe bizneset e shumta nuk mund ta mbanin dot kurrë në një vend, aq më shumë një njëri si Edin.
Ishim mësuar me dashuritë e tij të mëdha për familjen, për punën por edhe per Kuçin e tij te historise dhe prejardhjes së tij familjare…Siç ishim njohur edhe me dashurinë jo të zakontë që ai kish për Vlorën , Sazanin apo gjithë Labërinë. Ja dinim pasionet e tij të herëshme qysh nga fëmijëria për detin dhe pikturën po aq sa edhe për të bukurën , artin dhe sportin. Për udhëtimet, historinë, turizmin për gjithëshka . Ishim mësuar me altruizmin e tij , me mirësinë, butësinë dhe zemërgjerësinë që i buronin pakufi nga thellësia e shpirtit…
Ishim mësuar me gjithëshka të tij…por kurrësesi me këtë ikjen e pakuptimtë dhe të përgjithëmontë…
Dyzetëditë pa Edin tonë..
Nga domethënia religjioze nga sot, shpirti tij nis rrugëtimin drejt parajsës në përjetësinë e botës së tij të amëshuar , duke na lënë në zbrazëtirën dhe boshllëkun e pazëvendësuar…
Nuk po mësohemi dot pa ty, vëllai ynë..
Na duket sikur pas çdo dite që kalon , shakaja jote do të marrë fund dhe ti do të rikthehesh me atë shpengimin tënd , aty në hyrjen e çdo dere të lënë hapur për mezipritjen tënde… Dhe do të hysh i çlirët e vrullëplot siç je ti…hokatar dhe gaz shumë siç di ti, duke qeshur me të madhe paskëtaj… do gjëmosh me atë zërin tënd kumbues për të prishur këtë qetësinë tonë të mpirë nga e papritura, dhe mpakur nga dhimbja…e që të cilën ti kurrësesi nuk e duron…
” – Eeej po çkeni kështu ? Tunduni…ja tek jam…Nje shaka ishte, ndaj mos më rrini ashtu po hajdeni qeshuni dhe gëzohuni…Po, po gëzohuni…se e tha mire dikush aty nga ju : që mos të hidhërohemi që na Iku por të gëzohemi që e patëm…Dhe une isha dhe do të jem përjetësisht me ju…në çdo mendim tuajin, në cdo hap tuajin,në cdo mirësi dhe gëzim tuajin. Nga Genc Demiraj.
