Kur thua hamburger, mendja të shkon te një shpikje kryekëput amerikane, ushqimi më i shpejtë mes ushqimeve të shpejta dhe një shpikje relativisht e re. Por ideja e bashkimit të një cope mishi mes dy bukëve është qindravjeçare.
Të parët që patën idenë e një gjëje të ngjashme ishin romakët e lashtë, të cilët e quajtën Isicia Omentata, një përzierje e mishit të derrit të grirë, verës, piperit dhe garumit – një lloj salce peshku që ishte tepër e përdorshme në kuzhinën e antikitetit. Përgatitja ishte aq e mirë sa që i mbijetoi shembjes së Perandorisë Romake.
“Proto-burgerët” ishin pjesë e rregullt e recetave të Mesjetës, edhe pse në vende të ndryshme morën emra të ndryshëm, duke qenë se në përbërje kishte mis, peshk, por edhe perime e ndonjëherë edhe fruta. Variante të hamburgerit gjenden edhe në Lindjen e Mesme, siç mund të konsiderohen qebapët, të cilët u sollën në Europë nga udhëtarët.
Në vitet 1700, koncepti i mishit të grirë të mbledhur në formë qofteje – të sheshtë ose rrumbullake – ishte bërë pjesë tradicionale e kuzhinës së Perandorisë Britanike. Në këtë periudhë u formua edhe e ashtuquajtura “salsiçja e Hamburgut”, me mishin e grirë të lidhur në formë cilindrike. Gjithashtu ata patën edhe idenë gjeniale që të përdornin domatet për të “catsup, më vonë të quajtur “ketchup”, një tjetër element thelbësor i recetës moderne.
