Takimi i pa harruar me Kadarene
Botuesi i vepres se Ismail Kadarese ,Bujar Hudhri,here pas here me dergonte foto te shkrimtarit te madh, duke pare karikaturen e cila botohet per cdo fund jave ne gazeten letraro kulturore,Ex libris .
Keto karikatura te cilat mbajne emrin tim, kishin terhequr vemendjen e Kadarese. Per kete arsye ai me propozoi qe te takoheshim nje dite ne vendin e kafes se perditeshme te tyre, ne bar Juvenilja.
Natyrisht qe mezi e prisja kete takim ,por nuk doja te shkoja duar bosh ,prandaj zgjodha dy nga veprat me te mira te mijat te punuara ne akrilik te cilat i vendosa ne kornize per tja dhuruar shkrimtarit te madh.
Ky takim ndodhi ne mes te muajit maj, gati nje muaj e gjysem perpara. Per fatin tim te mire ne kete takim u ndodh edhe aktori dhe poeti i njohur Timo Flloko, botuesi dhe shkrimtari Fatmir Toci ,si dhe nje zonje me banim ne Paris Katerina Osmani. Biseda u be e shtruar dhe e qete.
Ne fillim une si arkitekt fola per Vloren, per arkitekturen e saj,per ndryshimet dhe transformimet qe ajo ka bere vitet e fundit. Pastaj biseda u perqendrua rreth artit te humorit dhe te satires, karikatures,per metaforat dhe simbolikat qe ky art perdor, per te shkuaren dhe te ardhmen e ketij arti.
Duke pare karikaturat qe une i tregoja, i perqendruar dhe me vemendje, natyrisht ato qe i pelqenin me shume i mbante me gjate ne dore,shkrimtarii madh Kadare tha keto fjale ; Kjo eshe karikature universale, qe nuk ka as kohe e as vend, se kuptohet nga te gjithe.
Pastaj diskutimi per kete gjini arti u be pjese e bisedes se te gjitheve, me deshiren qe ky art te ngrihej ne nivelin qe i takon.
Kur une po i tregoja dy karikaturat, te bera dhurate,njera prej te cilave tregonte dy pullumba, ku pullumbi me krahe i mbyllur ne kafaz,ndersa ai me krahe te prere rrinte jashte kafazit, u be pyetja se cili ng ate dy pullumbat ndjehej me mire? Gjeniu Kadare drejtoi gishtin nga pullumbi me krahe i mbyllur ne kafaze duke thene ky ndihet me mire, sepse rron me shpresen se nje dite do fluturoi.
Fotot nga ky takim, i ruaj si gjera te shtrenjta te jetes time. Duke ecur rruges, me kujtimet e ketij takimi te vecante, me vinin ndermend pasazhe te librit te Helena Kadarese “Kohe e pamjaftueshme” se sa bukur do te sherbenin keto kujtime per skenarin e nje filmi per shkrimtarin tone te madh dhe per kete cift te rralle, qe patem fatin ta kemi bashkeudhetare te jetes tone. Nga Arben Meksi
